Trage schildklier

Sinds het begin van dit jaar weet ik dat ik een trage schildklier heb. Natuurlijk ben ik benieuwd naar de relatie tussen een trage schildklier en coeliakie. Mijn eigen theorie is dat ik doordat ik geen brood meer eet, natuurlijk minder jodium binnenkrijg. Hierdoor is mijn schildklier trager gaan werken. Bij mijn huisarts klonk dit ook aannemelijk, alleen de specialist heb ik nog niet gesproken.

Het staat me bij dat de specialist wel iets over ‘schildklier in de gaten houden’ had gezegd, en dat ik zout met jodium moest eten. Maar je krijgt zoveel informatie in het begin dat er wel eens wat vergeten wordt. En het eten van zout met jodium was ook een beetje verwaterd. Toen mijn bloedtest uitwees dat mijn schildklier te traag was, schrok ik zeker. Teleurgesteld in mijn eigen lichaam. Inmiddels is mijn schildklier goed ingesteld met behulp van een dagelijkse dosis Thyrax. Toch hoop ik dat ik ooit nog zonder kan.

Advertenties

Miskraam

10 december: op de test staat ‘ZWANGER’. Ik kan het nog niet geloven en lees drie keer de bijsluiter om er zeker van te zijn dat het woord ‘zwanger’ op de test ook echt betekent dat je zwanger bent. Ja, ik ben zwanger!

15 december: voor mijn eigen gemoedsrust alvast mijn bloed laten prikken om te zien of ik geen vitaminetekorten heb.

18 december: uitslag bloedonderzoek: HB, foliumzuur, magnesium, calcium, etc. alles is goed. Alleen mijn schildklier werkt wat traag. Ik raak helemaal over mijn toeren en vraag mijn vriend nogmaals met de huisarts te bellen. Ik hoef me volgens de huisarts nog geen zorgen te maken, het volgende onderzoek kan wachten tot wij terug zijn van vakantie. Dus ’s middags met het vliegtuig naar China voor een mooie, maar koude, vakantie.

10 januari: bij thuiskomst aan moeders en vaders, broers en zussen verteld dat er een kleintje op komst is. Natuurlijk weten wij dat de kritieke grens nog niet voorbij is, maar mocht het fout gaan dan is het toch ook fijn om dit met iemand te delen.

15 januari: om 17.00 uur een afspraak voor een echo. ’s Middags krijg ik opeens een bloeding, dit voelt niet goed. Tijdens de echo wordt duidelijk dat het inderdaad niet goed is. Het kindje is al gestopt met groeien bij zes weken. Er schiet van alles door je heen, maar de echoscopiste verzekerd me dat het niet komt door mijn trage schildklier, dat het niet komt door mijn coeliakie, dat het niet komt omdat we op vakantie zijn gegaan, dat het niet komt doordat ik … Het ligt niet aan mij, al maakt dat het verdriet niet minder erg. Een miskraam rond week zes wordt meestal gewoon veroorzaakt door een ‘mismatch’ tussen mijn chromosomen en die van mijn vriend en dat gebeurt heel vaak; 1 op de 10 keer mondt een zwangerschap uit in een miskraam. Dit en het feit dat ik nu in elk geval weet dat ik zwanger kan worden, houdt mij op de been. Volgende keer vast meer geluk.